Heimwee

Even opstap. Het zijn maar een paar dagen dacht ik. Maar die paar dagen vallen zwaarder dan ik ooit ervaren heb. Vroeger kende ik geen heimwee en nu huil ik dat ik bij mijn Eigenaar wil zijn.

Niet dat het niet leuk is wat ik doe maar die drang om bij Hem te zijn en geleid te worden is enorm. Elk rust momentje denk ik aan de pijn die Hij mij schenkt. De kalmte in Zijn stem die mij geruststeld. Zijn vingers die mijn tepels stijf houden. De dwingende ogen waarmee geen woorden gesproken hoef te worden. De ogen waar ik niet in mag kijken maar die ogen brandden waar geen ogen ooit hebben gebrand.

Het slapen aan de ketting waar ik rustiger van wordt dan ik ooit zou denken. De gedachtes vliegen alle kanten op. Nog even dan ben ik weer in Zijn veilige haven.

Mijn veilige omgeving waar ik kan zijn wie ik ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.