Wie zei dat het makkelijk was…

Na de oproep kwam het teefje meer en meer los. Vannacht had ik een intieme nacht met Meester. Waar veel werd besproken. Wat mis ik het soms om te zoenen. Dat is het lastigste van een slavin, sub of teefje zijn. Het zijn momenten, niet de hele dag. Zo ook gisterenavond, ik vertelde Meester mijn gevoel. Hij legde me uit, dat dit een van de reden is een andere sub erbij te zoeken. Fijn, geil en het lijkt me heerlijk weer is te zoenen.

Hij hield me vast in Zijn armen. We spraken over verschillende aspecten in onze relatie. Naja eigenlijk sprak Hij en ik stemde alleen maar in en luisterde.  ik volg Hem blind. Daarna viel ik diep in slaap in mijn Meesters armen.

Uitgerust werd ik wakker. Me Meester met een stijve pik die in me rug duwde. Hij hield me vast en ik reed me me kont tegen zijn pik om hem nog stijver te maken. Dat was het moment dat Hij op.Zijn rug draaide. Ik nam zijn pik in me hand en speelde met hem. Tot mijn Meester zijn pik stijf genoeg was. Hij maande mij op me rug te liggen. Geen kick en benen in de lucht. Klaar om genomen te worden door Hem of elke andere man die maar zou willen. Na een paar minuten spot Hij me vol. We vielen nog een keer in slaap.

Vanaf nu zal Meester zich bekommeren om mijn eten. Water en salades. En wat Hij ook bedenkt dat goed voor me is. Het gevoel van controle maakt dat ik me goed voel. Het geeft duidelijk mijn plek aan. De eerste salade met water gaven me een verschrikkelijk gevoel. Ik ben Mijn Meester dankbaar maar op dat moment kon ik wel huilen. Ondanks dat Meester mij een stukje kip aanbood merkte dat de gekrenkte trots in eigenwijsheid weigerde. ik neem wel genoeg met een salade.

Elke dag wat intenser. Zo intens dat ik klaarblijkelijk liet merken hoe groot mijn interesse ligt bij een teefje zijn. Maar hoe dat zelfde gevoel mij ook beangstigd. Toen kwam de keuze van mijn Meester. Vanaf nu wordt ik strenger en ben je niks anders dan een teefje tot het punt waar spreken zelfs verboden wordt en de enige manier om je te uiten is te janken, te blaffen.

De afgelopen dagen waren zwaar. Zwaarder dan ik had verwacht. Hoewel mijn geest de taken netjes wilt uitvoeren, netjes wilt dienen geeft mijn lichaam nul mee. Vermoeidheid leidt tot boosheid, een gevoel van onbegrip, en prestaties onder maat. De ene dag na de andere dag faal ik in de taak mijn Meester te plezieren. Dit is het moment waar mijn eigen wil te sterk is voor mezelf. Waar ik nog bozer wordt als ik merk dat wat ik ook doe om mijn Meester te plezieren dat ik faal. De klap in me gezicht voel ik nog luidt en duidelijk toen mijn woede zich uitte in iets te hard bijten in de tepel van mijn Meester. De slagen onder me rechter voet omdat ik drie dagen achter elkaar faal me Meester te laten klaarkomen.

In deze momenten kan ik mijn gevoelens niet uitte, niet bespreken omdat er te veel gevoelens rond vliegen. De ene die roept meer, de ander roept dit is onrealistisch, de ander roept slaap, de volgende roept geil geef meer.

Mijn excuses dat ik zo slecht presteerde. Ik smeek om wat slaap, zodat ik U beter kan behagen en gehoorzamer ben.

Liefs,
c

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.